تاریخچه فناوری آموزش

حداقل برای هزاران سال از انواع چرتکه، لوح های نوشتاری و تخته سیاه استفاده شده است. بعداز رواج کتاب و جزوه، این دو نقش بسیار مهمی در آموزش داشتند. از ابتدای قرن بیستم، ماشین های تکثیر از قبیل دستگاه استنسیبل و دستگاه های کپی گشتتنر (نوعی دستگاه کپی با کاغذ مومی) برای تعداد کپی اندک برای کلاس درس یا تکلیف منزل استفاده می شد (بین ۱۰ تا ۵۰ کپی). استفاده از رسانه با اهداف آموزشی به اولین دهه قرن بیستم برمی گردد که فیلم های آموزشی (دهه ۱۹۰۰) و ماشین های تدریس مکانیکی سیدنی پرسی (پروفسور روانشناس دانشگاه اوهایو و مخترع اولین ماشین تدریس) به منصه ظهور رسیده بودند (دهه ۱۹۲۰). اولین ارزیابی چندگزینه ای گسترده Army Alpha بود که برای ارزیابی هوش و آمادگی سربازان ارتش در روند جنگ جهانی اول بکار می رفت. در خلال جنگ جهانی دوم تکنولوژی های گسترده تری در آموزش سربازان بکار می رفت مثل فیلم و سایر اقلام رسانه ای از قبیل پرژکتورهای سقفی. مفهوم هایپرتکست (سیستم نرم افزاری که با هایپرلینک بین متن و نمودار مربوطه ارتباط برقرا می کند) از مفهوم memex (memory + index) ناشی می شود که توسط وانوار بوش در سال ۱۹۴۵ مطرح شد.

طی دهه ۱۹۵۰ از پرژکتورهای اسلاید در آموزش موسسه ای استفاده می شد. Cuisenaire rod (تکه چوب هایی در رنگ ها و اندازه های مختلف برای یادگیری ریاضی) در دهه ۱۹۲۰ طراحی شدند و تا آخر دهه ۱۹۵۰ به طور فراگیری بکار می رفتند.

اواسط دهه ۱۹۶۰ استادان روانشناسی دانشگاه استنفورد، پاتریک ساپس و ریچارد سی اتکینسون، با استفاده از کامپیوتر به طور آزمایشی به تدریس حساب و تله تایپ به دبستانی ها پرداختند؛ این آزمایش در United School District در کالیفرنیا انجام شد. (منطقه ای کوچک از مدارس دولتی که مرکز آن پنسیلوانیا می باشد). برنامه آموزشی استنفورد برای جوانان بااستعداد ریشه در همین آزمایش های اولیه دارد.

در سال ۱۹۶۰ دانشگاه ایلینویز آموزش آنلاین را ابداع کرد. با وجود اینکه اینترنت تا ۹ سال بعداز آن هم ابداع نشده بود، دانشجویان می توانستند به واسطه لینک های کامپیوتری به اطلاعات کلاسی دسترسی داشته باشند. اولین دوره آنلاین در سال ۱۹۸۶ از سوی شبکه دانشگاهی الکترونیک برای کامپیوترهای MS DOS و Commodore 64  طراحی شد. در طرح یادگیری به کمک کامپیوتر اولین دوره های آنلاین با تعاملی واقعی ارائه شد. در سال ۲۰۰۲ دانشگاه ام آی تی اقدام به برگزاری رایگان کلاس های آنلاین کرد. از سال ۲۰۰۹ تقریباً ۵/۵ میلیون دانشجو حداقل در یک کلاس آنلاین شرکت کرده بود. در حال حاضر، از هر سه دانشجوی کالج یک دانشجو در دوره های آنلاین شرکت می کند. از بین ۸۰ درصد دانشجویان لیسانس دانشگاه DeVry ، به اندازه دو سومشان از طریق آنلاین نیازمندی های خود را برطرف می کردند. همچنین در سال ۲۰۱۴ به اندازه ۸۵/۲ میلیون از ۸/۵ میلیون دانشجو در دوره های آنلاین شرکت کردند. طبق این اطلاعات می توان نتیجه گرفت که تعداد دانشجویان شرکت کننده در دوره های اینترنی رو به افزایش است.

در سال ۱۹۷۱، ایوان ایلیچ کتابی بسیار تاثیرگذار به نام “جامعه غیرمدرسه ای” منتشر کرد که در آن، “یادگیری از طریق وب ها” به عنوان مدلی را پیش بینی کرده بود برای افرادی که یادگیری را از طریق شبکه انجام می دهند. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، مورای توراف و استار راکسین در موسسه تکنولوژی نیوجرسی همکاری چشمگیری در زمینه یادگیری مبتنی بر کامپیوتر داشتند و به همین ترتیب، این مفهوم در دانشگاه Guelph کانادا هم گسترش پیدا کرد. انجمن تکنولوژی آموزشی در بریتانیا با اجرای برنامه توسعه ملی در یادگیری به کمک کامپیوتر (۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷) و برنامه آموزشی میکروالکترونیک (۱۹۸۰ تا ۱۹۸۶) از کاربرد تکنولوژی آموزشی حمایت نمود.

تا اواسط دهه ۱۹۸۰، دسترسی به محتوای دوره ها در کتابخانه بسیاری از دانشکده ها ممکن شده بود. در آموزش مبتنی بر کامپیوتر و یا یادگیری مبتنی بر کامپیوتر، تعامل یادگیری بین دانشجو و تمرین کامپیوتری و یا شبیه سازی های micro-world بود.

ارتباط دیجیتالی و شبکه سازی در آموزش از اواسط دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. موسسات آموزشی با ارائه دوره های یادگیری از راه دور، از این روش بهره بردند. سیستم های یادگیری الکترونیک بر اساس یادگیری/آموزش مبتنی بر کامپیوتر اغلب همان روش سختگیرانه تدریس قدیمی را کپی می کنند که در آن، نقش سیستم الکترونیک برای انتقال دانش فرض شده است و مخالف سیستم هایی است که بعدها بر اساس یادگیری گروهی مبتنی بر کامپیوتر توسعه یافت و باعث توسعه دانش شد.

ویدیو کنفرانس
امروزه، ویدئو کنفرانس در تکنولوژی های آموزشی پیشتاز است. از این روش به عنوان آموزش موزه ای هم یاد می شود. در سال های اخیر، ویدئو کنفرانس در بین ۰۰۰/۲۰ دانشجوی ایالات متحده و کانادا در سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ به محبوبیت رسیده است.  نکات منفی این نوع از تکنولوژی آموزشی کاملاً واضح است: کیفیت صدا و تصویر اغلب نامناسب است؛ برای برگزاری ویدئو کنفرانس به یک استودیوی کوچک تلویزیونی نیاز است و فضا هم مقوله دیگری است و برای تهیه کننده و شرکت کننده تجهیزات خاصی لازم است.
دانشگاه باز (مانند دانشگاه پیام نور) در بریتانیا و دانشگاه بریتیش کلمبیا (اولین مرکز آموزش کامپیوتری که در حال حاضر با Blackboard Inc. – شرکت فعال در زمینه تکنولوژی آموزشی و مستقر در واشنگتن- ادغام شده است) تحولی را در استفاده از اینترنت ایجاد کردند که در این زمینه ها بود: یادگیری، کاربرد زیاد در آموزش مبتنی بر وب، یادگیری آنلاین و از راه دور، و بحث های آنلاین بین دانشجویان. پروفسور لیندا هاراسیم (۱۹۹۵)، نظریه پرداز پیشرو در زمینه آموزش آنلاین، بر استفاده از شبکه های یادگیری تأکید فراوانی داشت.
با ظهور تارنمای جهانی در دهه ۱۹۹۰ (www.) آموزگاران روشی را آغاز کردند و با تکنولوژی های جدید، از سایت های multi-object oriented استفاده نمودند؛ این سایت ها نوعی سیستم مجازی آنلاین و مبتنی بر متن هستند با چندین کاربر به طور همزمان. آموزگاران با استفاده از این سیستم وب سایت های درسی حاوی دستورالعمل های آسان یادگیری را طراحی می کنند.
سال ۱۹۹۴ اولین دبیرستان آنلاین تأسیس شد. در سال ۱۹۹۷، گرازیادی برای ارزیابی و توسعه دوره های مبتنی بر تکنولوژی معیارهایی را تعریف نمود که عبارتنداز قابل انتقال بودن، قابلیت همانندسازی داشتن، قابل اندازه گیری بودن، قابل پرداخت، مقرون به صرفه بودن برای مدت طولانی.
کارآمدی ثابت شدۀ اینترنت امکان انجام طرح های ارتباطی با وب کم و یا سایر دستکاه های چندرسانه ای را فراهم کرد. طبق اطلاعات مرکز ملی آمار آموزشی، تعداد دانشجویانی که بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ در برنامه های یادگیری آنلاین و از راه دور ثبت نام کردند تا ۶۵ درصد افزایش داشت که به سه دلیل بود: قابلیت تغییر بیشتر، سهولت در ایجاد ارتباط بین استاد و دانشجو، بازخورد سریع در ارائه و تکالیف.
طبق مطالعه انجام شده در سال ۲۰۰۸ از سوی مرکز آموزش، طی ترم های دانشگاهی ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷ ، ۶۶ درصد مدارس دولتی و خصوصی پیش دانشگاهی با شرکت در برنامه های کمک-مالی دانشجو، دوره های یادگیری از راه دور برگزار کردند؛ ۷۷ درصد ثبت نام به صورت آنلاین و از طریق کارت اعتباری انجام شد. در سال ۲۰۰۸، مجمع اروپا لایحه ای را در حمایت از یادگیری الکترونیک تصویب کرد تا پیشرفت آموزشی در سراسر اتحادیه اروپا یکسان باشد.
ارتباط به واسطه کامپیوتر بین یادگیرنده ها و آموزگاران توسط کامپیوتر انجام می شود. در مقابل، آموزش یا یادگیری بر مبنای کامپیوتر معمولاً به معنی یادگیری انفرادی (خودخوان) است در حالیکه ارتباط به واسطه کامپیوتر شامل تسهیل آموزگار یا مربی است و مستلزم تنظیم فعالیت های متغیر یادگیری از راه دور است. به علاوه، فناوری ارتباطات و اطلاعات ابزاری را برای حفظ انجمن های یادگیری و مدیریت دانش مربوطه برای روند آموزش فراهم می کند.
دانش اموزانی که در این عصر دیجیتال رشد بزرگ شدند در معرض انواع رسانه ها هستند. شرکت های بزرگ با فناوری بالا مدارسی را تأسیس کردند که قادرند از طریق تکنولوژی به دانش آموزان خود بیاموزند.
سال ۲۰۱۵ اولین سالی بود که سازمان های غیرانتفاعی نسبت به مراکز انتفاعی ثبت نام آنلاین بیشتری داشتند البته دانشگاه های دولتی کماکان از بیشتری تعداد دانشجوی آنلاین برخوردارند. در پاییز سال ۲۰۱۵ بیش از ۶ میلیون دانشجو در حداقل یک دوره آنلاین ثبت نام کردند.

About jk

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *